Στο “Empire” όλοι θέλουν να γίνουν βασιλιάδες σε ρυθμούς χιπ χοπ!!!
Η νέα σειρά που προβάλλεται στο FOX αμέσως μετά την Αμερική, θέτει αδερφό εναντίον αδερφού για την απόλυτη κυριαρχία στο χώρο της μουσικής.
Με πρεμιέρα απόψε στις 21.30 στο FOX, λίγες ώρες μόνο μετά την Αμερική, το “Empire” μας ρίχνει βαθιά στα παρασκήνια του λαμπερού και γεμάτου ίντριγκα κόσμου της χιπ χοπ βιομηχανίας, μέσα από ένα οικογενειακό δράμα βουτηγμένο στην αντιπαλότητα και την μουσική.
Να γιατί αξίζει να το τσεκάρεις.
Ένας βασιλιάς ξέρει πως η ώρα του σύντομα φτάνει. Δεν έχει πολύ χρόνο ζωής ακόμα γι’αυτό και θέλει να εξασφαλίσει πως το βασίλειο που έχτισε, θα παραμείνει σε καλά χέρια. “Θα το παραλάβει ένας από τους τρεις σας”, λέει στους τρεις γιους του, εκκινώντας ουσιαστικά μια ανελέητη μάχη ισχύος ανάμεσα στους νεαρούς πρίγκιπες, για ένα βασίλειο που απέχει πολύ από το λαμπερό προσωπείο που βγάζει προς τα έξω: Γιατί ελάχιστοι ξέρουν ποιος το έχτισε πραγματικά (και πώς) και ποιες είναι οι αποτρόπαιες πράξεις που συμβαίνουν όταν κανείς δεν κοιτάει.
Όχι, δεν είναι Σαιξπηρικό δράμα εποχής, αν και οι δημιουργοί Λι Ντάνιελς και Ντάνι Στρονγκ (σεναριογράφος του “Hunger Games” και βραβευμένος με Έμμυ για πολιτικές τηλεταινίες του ΗΒΟ) ξεκάθαρα το βλέπουν ως το δικό του, μοντέρνο Βασιλιά Ληρ. Στο “Empire” η Αυτοκρατορία του τίτλου δεν είναι παρά μια τεράστια δισκογραφική χιπ χοπ εταιρεία, ο βασιλιάς είναι ο Λούσιους Λάιον (μια ηγεμονική φιγούρα της χιπ χοπ βιομηχανίας) και οι πρίγκιπες που θα σκοτωθούν μεταξύ τους είναι οι Χακίμ, Τζαμάλ και Αντρέ, οι γιοι του.
Στο πιλότο της σειράς οι Ντάνιελς και Στρονγκ καλύπτουν σεναριακά πολύ μεγάλη έκταση της τοιχογραφίας που θέλουν να είναι η σειρά τους. Γνωρίζουμε τους κεντρικούς χαρακτήρες της οικογένειας Λάιον, τις προβληματικές σχέσεις τους, το ένοχο παρελθόν τους, καθώς μπαίνουν οι σπόροι για το δράμα που μαίνεται στο μέλλον. Σημείο εκκίνησης για όλα αυτά αποτελεί η αποφυλάκιση της Κούκι, της μητέρας της οικογένειας η οποία πριν 17 χρόνια μπήκε φυλακή για διακίνηση ναρκωτικών, τα οποία χρηματοδότησαν την καριέρα του Λούσιους στην αρχή. Όπως είναι φυσιολογικό η Κούκι θεωρεί πως η δική της θυσία είναι που επέτρεψε στην Empire να γίνει όσο μεγάλη είναι σήμερα-- και έχει επιστρέψει “για να πάρει ό,τι είναι δικό της”.
Την Κούκι παίζει η Ταράζ Π. Χένσον, που θυμόμαστε από το “Curious Case of Benjamin Button”. Είναι η ψυχή της σειράς όσο και ο κινητήριος μοχλός πίσω από την εξέλιξη της πλοκής της. Η Κούκι της Χένσον έχει ύφος, έχει θράσος, και έχει θυμό. Είναι απολαυστική σε κάθε της σκηνή και καταφέρνει να ενσαρκώνει ιδανικά, ανθρώπινα, τον αναμφίβολα (και αναπολογητικά) camp χαρακτήρα στον οποίο συχνά παραδίδεται η σειρά. Πρόκειται σίγουρα για ένα μελόδραμα που δε ζητάει συγγνώμες για τον εαυτό του. Οι κινηματογραφικές απόπειρες του Λι Ντάνιελς (το Οσκαρικό “Precious”, και τα εξίσου άθελά τους ξεκαρδιστικά “The Butler” και “Paperboy”) άφηναν να εννοηθεί πως ίσως εξαρχής να του ταίριαζε πιο πολύ η τηλεόραση: Το camp στην TV λειτουργεί πιο αποτελεσματικά, το ίδιο και η σαπουνόπερα.
Για την ακρίβεια οι περισσότερες μεμονωμένες σκηνές μοιάζουν να έχουν προέλθει από κάπου αλλού, απλά εδώ είναι παιγμένες με μεγαλύτερο στόφμο. Η σειρά ξεκινάει με τον Λούσιους του Τέρενς Χάουαρντ (“Iron Man”, υποψήφιος για Όσκαρ στο “Hustle & Flow”) να φωνάζει σε μια νεαρή ερμηνέυτρια πως αυτό που βγάζει στο μικρόφωνο δεν είναι αρκετό. “ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΣΑ ΝΑ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΑΥΡΙΟ” της λέει με ένα αισθαντικό μούτρωμα που ο Χάουαρντ κουβαλάει σε όλο το επεισόδιο, φέρνοντας στο νου την αντίστοιχη σκηνή από το “Walk the Line”-- και κάθε άλλο μουσικό δράμα που έχουμε δει ποτέ. Είναι σαν η σειρά να σου λέει πως αυτό που ακολουθεί το έχεις ξαναδεί, αλλά όχι ακριβώς έτσι, και ενδεχομένως, όχι τόσο απολαυστικά.
Μπορεί και να έχει δίκιο.
Αυτό που θέλουμε από τις σειρές, αυτό που τις διαφοροποιεί από μια ταινία, είναι η δυνατότητά τους να χτίσουν έναν πειστικό κόσμο και να μας επιτρέψουν να ζήσουμε εκεί μέσα. Δεν θέλουμε σώνει και καλά την αλήθεια γιατί δεν μπορούν όλες οι σειρές να είναι “Wire”, αλλά θέλουμε έστω κάτι πειστικό. Που το βλέπεις και πιστεύεις πως εκτείνεται και πέρα από τα σκηνικά που έχουμε μπροστά μας, πως όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους, οι ήρωες συνεχίζουν να μιλάνε, να τραγουδάνε και να τσακώνονται.
Το “Empire” είναι πυκνό και είναι πειστικό. Καταφέρνει να φτιάξει αυτό τον κόσμο χωρίς πολλά πολλά. Η εταιρεία Empire μοιάζει με μια μουσική αυτοκρατορία άξια δολοπλοκιών. Η Κούκι μοιάζει με μια τσαντισμένη συνείδηση από το παρελθόν. Τα τραγούδια που ακούμε, με τον Timbaland στην μουσική επιμέλεια, μοιάζουν με κάτι που επιβεβαιώνει τα όσα λέγονται για αυτά- μπορείς να έχεις εξάλλου σειρά στημένη όλη γύρω από τη λάμψη και την ισχύ της μουσικής βιομηχανίας χωρίς να ακούγεται σε αυτήν μία πειστική νότα;
Όπως το “Nashville” ξεκινώντας πήρε τον ήρωά μου τον T Bone για τις πειστικές μουσικές, για να θεμελιώσει το μουσικό του σύμπαν, έτσι το “Empire” πετυχαίνει αντίστοιχα φέρνοντας τον Timbaland, ο οποίος ευτυχώς βρήκε μερικά αξιοπρεπή δείγματα δουλειάς στα συρτάρια του.
Πριν καν πέσει ο τίτλος της σειράς έχουμε περάσει δύο σεκάνς με μουσική. Στην πορεία γίνονται περισσότερες, με μία να παίζει σημαντικό ρόλο στην δραματική μεταστροφή ενός χαρακτήρα. Θες να σε πείθουν όλα αυτά.
Σε μια σκηνή ο Λούσιους βλέπει τον μικρότερο γιο του, Χακίμ (εκείνον που ξεκάθαρα αγαπάει περισσότερο, εκείνον που προορίζει για μελλοντικό σούπερ σταρ) με μελανιές στο πρόσωπο. “Βλέπω γνώρισες τη μητέρα σου”, του λέει ατάραχος.
Η σχέση ανάμεσα στους βασικούς χαρακτήρες γίνεται πολύ γρήγορα απολαυστική: Η Κούκι έρχεται πολύ κοντά με τον Τζαμάλ, τον μεσαίο γιο, ο οποίος είναι γκέι και γι’αυτό ο πατέρας του δεν πιστεύει πως μπορεί να πετύχει στη μουσική. (Καλωσήρθατε στο 1997, υποθέτω…;) Ο Τζαμάλ με τον Χακίμ έχουν μια περίπλοκη σχέση, εξίσου αδερφική μα και ανταγωνιστική- και όλη αυτή την ώρα, ο μεγάλος αδερφός, ο πιο κουστουμάτος, μορφωμένος Αντρέ (έχει, φαντάσου!, μέχρι και λευκή γυναίκα) παρακολουθεί περιμένοντας την ευκαιρία του να αρπάξει την εταιρεία παρότι ο ίδιος δεν είναι καλλιτέχνης. Και, προφανώς, ο ίδιος ο Λούσιους στα χρόνια που η Κούκι ήταν στη φυλακή (και κανείς τους δε την επισκεπτόταν) έχει ξαναπαντρευτεί. Χαμούλης.
Υπάρχουν σκηνές που σου θυμίζουν άλλα πράγματα και σκηνές που σε κάνουν να γελάς. Δεν είναι ένα τέλειο ή ένα τρομερά πρωτότυπο δράμα. Μα, κάπου ανάμεσα στις νότες του Timbaland, τις ταιριαστά μελοδραματικές ερμηνείες, τις Σαιξπηρικές αποχρώσεις και την πετυχημένη απόδοση του τηλεοπτικού over the top οικογενειακού δράματος, οι Λι Ντάνιελς και Ντάνι Στρονγκ μοιάζουν να έχουν φτιάξει κάτι αληθινά απολαυστικό.
Δε ξέρω αν θα σκότωνα για αυτή την Αυτοκρατορία, αλλά μετά χαράς θα καθίσω να βλέπω άλλους να μάχονται γι’αυτήν.
Πηγή : oneman.gr
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου